Citroën DS was tijd ver voor uit

Onder het publiek klonken veel ooohs een aaahs toen op 5 oktober 1955 in de Parijse Autosalon de opvolger van de Traction Avant -de Citroën DS- werd binnen gereden. De nieuwe boreling van Citroën had iets weg van een futuristisch ruimteschip. De wagen vol snufjes, hydropneumatische vering, schijfremmen, stuurbekrachtiging en voorwielaandrijving was het succesnummer van de beurs. Aan het eind van de autoshow, telde het orderboek ruim tachtigduizend ‘snoekebekken. De auto zou twintig jaar in productie blijven. In totaal zijn er bijna anderhalf miljoen van gebouwd.

Snoekebekken

De Citroën DS was zijn tijd ver vooruit met zijn summum aan comfort en techniek. En dat was in het begin ook het ‘zwakke punt' van de grote slee. Menig onvoldoende geschoolde monteur voelde het bloed uit zijn wangen zuigen als een potentiële klant de markante neus van een DS de garage in stuurde. In die dagen is er door ondeskundige handen heel wat afgeputst aan ‘snoekebekken', met als gevolg veel schade en gepeperde rekeningen.

Groter publiek

De DS brak pas echt goed door bij een groter publiek in het begin van de jaren zestig. In die periode waren de vele kinderziektes genezen van de eigenzinnige Citroën. En nog steeds heeft de DS en de latere ID een grote aanhang. Het zweverige weggedrag, de weke zetels en uiteraard de unieke vormgeving spreekt een groot publiek aan. De motoren kunnen lang mee en de klassieker kan ook anno 2008 prima meekomen in het hedendaagse verkeer.

Keienvanger

Aan de neus van een ID of DS is heel eenvoudig te zien uit welke periode de auto stamt. Er zijn drie ingrijpende frontwijzigingen geweest. De oer-DS uit 1955 heeft een in aluminium uitgevoerde bumper. Tussen deze bumper en de keienvanger (de bak aan de voorzijde onder) zat een spleet om de motor en de schijfremmen van de nodige koelte te kunnen voorzien. Dit koelprobleem heeft de DS lang parten gespeeld. Oplossingen als roosters in het voorscherm (1960) en zelfs luchtinlaten onder de koplampen (1962) was het alternatief. Deze bumper kreeg in 1962 een opvolger. De spleet verdween en er kwamen stootrubbers op de bumper. Ook de keienvanger werd gewijzigd. De helling werd veranderd en de luchtinlaten aangepast.

Luchtweerstand

De laatste frontwijzing vond plaats in september 1967. In dit jaar werd de tweede neus vervangen door een nog revolutionairder ontwerp. De voorschermen werden naar voren uitgebouwd om plaats te maken voor geïntegreerde koplampen. Dit had een gunstige uitwerking op de voor die tijd toch al lage luchtweerstand van de DS. Slechts vier motoren hebben gedurende de twintig jaar van productie dienst gedaan in het vooronder van een ID of DS. Variërend van een 1911cc in de DS 19 tot een 2347cc in de DS 23.

DS cabriolet

Het meest exclusieve model in de DS-serie was de DS Décapotable ofwel de cabriolet. Dit model deed op de Salon van 1960 zijn intrede en werd, evenals de Prestige gebouwd door Henri Chapron. In 1971 was het afgelopen voor de cabriolet. En meteen al vanaf dat moment was de cabrio een collectoritem. Een in puike staat verkerende DS is al niet goedkoop, maar voor de zeldzame cabriolet staan de liefhebbers in de rij.